چنان كه استناد يك يك آنها به انسانى كه فاعل آن است نيز جايز است هرچند وجه استناد آن به خداوند متعال از جهت اينكه مسبب همهء اسباب وقع آن است اقوى باشد . و به اين لحاظ كه اين افعال هركدام به فاعل خود قابل استناد است در دعا به درگاه خدا عرض مىكند : « اللهمَّ انّكَ اقْرَبُ مَنْ دُعِىَ وَاسْرَعُ مَنِ اجابَ وَاكْرَمُ مَنْ عَفى . . . » . در اين لحاظى كه استناد افعالِ عباد به خودشان ديده مىشود مىگوييم : خداوند ارحم‌الراحمين ، اكرم‌الاكرمين ، اسرع من اجاب و اوسع من عفى است و منافات با آن معناى توحيدى كه از اللهمَّ انّكَ تُجيبُ الْمُضَطَرَّ . . . فهميده شد ندارد . اميد است با اين توضيح مفصل و دامنه‌دار و قلم و زبان قاصر حقير از بيان اين حقايق تا حدودى به معارفى كه در اين جمله‌هاى دعاست اشاره شده باشد . ولا حول ولاقوة الّا باللَّه العلى العظيم . بقيهء اين بخشِ دعا تا پايان ، اظهار ضراعت ، مسكنت و زارى به درگاه حضرت بارى ، حمد و ثنا ، شكر و مسألت صلوات بر محمد و آل محمد ، صلوات اللَّه عليهم اجمعين و درخواست حوايج دنيا و آخرت و مهمّات با بهترين بيان است كه قراءت آن قلب را خاشع ، بدن را خاضع و افق عرفان شخص را گسترده و بر بينش و بصيرت دينى او مىافزايد و او را براى كسب افاضات غيبى و نيل